Ruszamy gromadą, wesołym pochodem,

niesiemy marzannę nad zieloną wodę.

Płyń sobie, marzanno, szumiącym potokiem,

na morze szerokie, na morze głębokie.

Zgiń, przepadnij, zimo, i nie wracaj do nas,

na przyjęcie wiosny Otwórzmy ramiona.

A teraz, gdy zima poszła już daleko –

zatańcz z nami, wiosno, nad zieloną rzeką.

         („Marzanna”  Wanda Chotomska)

         Wieloletnią tradycją naszego Domu jest wykonywanie kukły marzanny na kilka dni przed nadejściem kalendarzowej i astronomicznej wiosny. W tym roku marzannę wykonywaliśmy 13 marca, w piątek.

            Palenie lub topienie marzanny to starodawny zwyczaj ludowy
i obrzęd wiosenny, a nie zabobon w sensie wiary w pechowe znaki.
Jest to symboliczny rytuał oznaczający pożegnanie zimy, chorób i śmierci,
a przywitanie wiosny oraz budzącej się do życia przyrody. I taki właśnie cel miały nasze zajęcia w poniedziałkowe południe 23 marca 2026.

         Tego dnia bardzo liczna grupa mieszkańców wraz z opiekunami, terapeutami i pedagogami uczestniczyła w zajęciach na świeżym powietrzu, podczas których wszyscy żegnali długą i mroźną zimę i  witali wiosnę. W trakcie obrzędu mieszkańcy recytowali wiersze i śpiewali piosenki z czasów  dzieciństwa. Wszyscy bawili się wyśmienicie.

         W rytm wierszy i piosnek słomiana kukła spłonęła w mgnieniu oka, co zapewne oznacza dłuuuugie i ciepłe lato J